Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Εternal damnation




Συνεχώς παρατηρώ πως όλα στη ζωή μου κατά έναν παράξενο τρόπο συνδέονται μεταξύ τους!Χωρίς καμία λογική όλα κάνουν έναν κύκλο ο οποίος συνεχίζεται και με κυκλώνει απειλητικά.Πράγματα που είχα πει στο παρελθόν αναιρούνται με γεγονότα που δεν φανταζόμουνα πως θα συνέβαιναν ποτέ.Όντως συμβαίνει ή αρχίζω να τρελαίνομαι?Σας έχει συμβεί και σας έτσι?


Ο κόσμος είναι πραγματικά πολύ μικρός και με πνίγει!Εκεί που πάω να γλιτώσω πάντα κάτι γίνεται και με βάζει στο παιχνίδι απορημένη για το τι στο καλό έχει συμβεί..Μαθαίνω πράγματα που ποτέ μου δεν φαντάστηκα πως θα ήξερα,γνωρίζω ανθρώπους-καινούρια πνεύματα-που συνδέονται συνεχώς μεταξύ τους με παράλογα γεγονότα!Το θέμα είναι ότι πολλοί υποστηρίζουν ότι εγώ το κυνηγάω ΚΙ ΟΜΩΣ!Έρχεται τελίως απρόσκλητα και πάλι όλα ανακατατάσσονται και παίρνουν νέα μορφή!Μια όψη παράξενη την οποία ακόμη δεν μπορώ να τοποθετήσω σε κάποια όρια!


Δεν είναι τυχαίο που η σελίδα λέγεται κύκλος!Τον ζω αυτό τον παραλογισμό ή είναι όντως η πραγματική ζωή?Στην ροή αυτού του κύκλου συναισθήματα παγώνουν και ζωντανεύουν συνθλίβοντας κάθε ίχνος λογικής!Η ψυχή (ποιά ψυχή) κανιβαλίζεται απο τις εναλλαγές συναισθημάτων που είναι ανελέητες..Σκέφτομαι -Πότε θα σταματήσει?- Μπορώ να το δώσω το τέλος εγώ δίνοντας μία και διαλύοντας τον κύκλο που με τόσο κόπο με αρρώστησε?Αφού και εγώ η ίδια δεν ξέρω εαν τελικά θέλω να τον διαλύσω ή τον έχω όντως αγαπήσει..Όχι με την γλυκιά αγάπη που θυμίζει καλοκαίρι αλλά με μια παρανοική αγάπη που τα κοκκινισμένα μάτια της στάζουν αίμα και είναι έτοιμη να καταστρέψει και να τσακίσει οτιδήποτε πειράξει "το αντικείμενο του πόθου της".Ίσως αυτό με εξαντλήσει όμως ελπίζω ότι όλα θα βρουν τον δρόμο τους κάποια στιγμή!


Ο κύκλος έχει ακαθόριστο χρώμα και αίσθηση!Μεταλάσσεται ανάλογα με τους ανθρώπους και τα γεγονότα που τον συνεχίζουν και μαζί του αλλάζω και'γω!Τι είναι τέλος πάντων αυτός ο "κύκλος"?Είναι μια κατάσταση ή μήπως ο κύκλος είμαι εγώ η ίδια?

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Όλα καλά θα πάνε..έτσι; " Όταν πεθαίνει γύρω κάθε ομορφιά γίνεται ο κόσμος γυάλινα κομμάτια μα έτσι όπως με κοιτάς μ' αυτά τα μάτια ο πόνος έστω και για λίγο σταματάει "

Back in the game (?)

Το να γράφεις, είναι φαινομενικά απλό και ακίνδυνο. Η πραγματικότητα διαφέρει κατά την γνώμη μου. Για μένα η συγγραφή ήταν κάτι οριακά ψυχοφθόρο και δύσκολο. Κάτι το οποίο λειτουργούσε σαν μια ανακύκλωση των ατυχιών της ζωής μου και των λάθος επιλογών, με μια μεγάλη δόση εφηβικών ανησυχιών που με καθιστούσαν εκνευριστικά καταθλιπτική. Κακά τα ψέματα, για να γράψεις πρέπει να είσαι ή δυστυχισμένος ή υπερβολικά χαρούμενος, και καθώς το δεύτερο δεν είναι της μοδός, κάποια δίοδο πρέπει να σκεφτούμε κι εμείς, για να σας ενοχλούμε με τα σώψυχά μας. Ναι, μην μου πεις, ξέρω. Η θλίψη, είναι ελκυστική, τα έχουμε πει αυτά και τα έχουμε εμπεδώσει, αηδιαστικά πολύ με τις επιλογές μας, εμπλεκόμενοι στο δίπολο ηδονής - οδύνης. Η προσπάθεια να ξεκινήσω πάλι, να εκφράζομαι γραπτά μου δημιουργεί τρομερό άγχος. Διαβάζοντας ό,τι έχω γράψει στο παρελθόν εντοπίζω τόσο μεγάλες διαφορές, που δεν είμαι σίγουρη αν θα μπορούσα να το αντιμετωπίσω ξανά στο μέλλον. Κάθε κείμενο, ξερνάει πάνω μου τόνους ανασφάλεια...

Ιάσων

Σε μια πόλη που είμαστε όλοι,γαμώτο,τόσο μα τόσο μόνοι.Σε μια πόλη που το τσιγάρο είναι η μοναδική και υπαρκτή συντροφιά και το ποτό ο μόνος δρόμος διαφυγής,γιατί οι άνθρωποι είναι τόσο πολυάσχολοι,αδιαφορούν και βολεύονται.Σε μια πόλη που κυριαρχεί η ανισότητα-η τρέλα και τα χαμόγελα δεν φτάνουν πια για να μας σώσουν.Σε μια πόλη που οι προβληματισμοί και το άνχος πνίγονται στο καυσαέριο και σε έναν βουβό λυγμό που αρρωσταίνει την τις αισθήσεις και την σκέψη μας.Εδώ που οι άνθρωποι δεν συγχωρούν πια.Σ'αυτή την πόλη μας φυλάκισαν καταραμένους-ζωντανούς νεκρούς να ζήσουμε και να χτίσουμε τα πολύχρωμα όνειρά μας που μάταια προσπαθούν και δαύτα να ντύσουν την μαυρίλα της.Ξέρω.."Σφύριξε χαρούμενα,ΜΠΟΡΕΙΣ,δες την φωτεινή πλευρά της ζωής".ΟΧΙ,δεν μπορώ.Όταν ξέρω πως κάθε λεπτό που περνάει άνθρωποι,παιδιά,αρρωσταίνουν και πεθαίνουν σιγανά.Ά λλοι παραιτούνται απο την μάχη με τη ζωη και λυτρώνονται.Άλλοι δεν έχουν τροφή και στέγη.Και το πιο οδυνηρό ,άλλοι δεν έχουν κάποιον να τους ...