Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ψυχόδραμα







Κάθομαι και παρακολουθώ το παιχνίδι των σκιών στον τοίχο του δωματιού μου,απο το αμυδρό φώς της λάμπας σχηματίζονται οι σκιές των μικρών και μεγάλων "ένοικων" του δωματίου μου.Άλλοτε μικρές και παιχνιδιάρικες και άλλοτε μεγάλες και επιβλητικές,απ'αυτές που σε φοβίζουν τα βράδυα οταν ξυπνάς τρομαγμένος απο κάποιον εφιάλτη.Όνειρο ήταν!Αργείς λίγο μέχρι που συνειδητοποιείς ότι δεν είναι αλήθεια ή ίσως να'ναί?Ακόμα φοβάσαι σωστά?Σου΄ρχεται η άγρια επιθυμία να πιπιλίσεις το δάχτυλο σου όπως όταν ήσουν μικρό παιδί,που ακόμα σε φόβιζαν οι κλόουν που να φανταζόσουν όμως ότι όταν μεγαλώσεις θα γίνεις ένας απ'αυτούς..έστω και άθελα σου!ΙΣΩΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΚΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ!Έλα μην το σκέφτεσαι και'συ υποκρίνεσαι,παίζεις τον ρόλο σου..Αγαπάς για να αγαπιέσαι και μισείς γιατί είναι το πιο επιθυμητό συναίσθημα..σε κάνει δυνατό και στιγνό!Ονειρεύεσαι γιατί κάποιοι λένε πως είναι ελπιδοφόρο,είναι όμορφο,είναι της μόδας βρε παιδί μου!Είσαι καταθληπτικός γιατί πουλάει,γελάς για να μην κλάψεις και διαλυθεί ο υποτυπώδης "εγωισμός" που τόσοι "προσκυνούν"!Αδιαφορείς γιατί "δεν λέει" να ΄δείξεις ότι αισθάνεσαι..ότι δεν έχεις μετατραπεί τελίως σε "κλόουν".Πονάς και δεν ξέρεις τι σου συμβαίνει,παραληρείς,τρεκλίζεις μέχρι που η λήθη σε κυριεύει και βολέυεσαι!Ξεχνάς για να ζήσεις χωρίς τύψεις που πλήγωσες γιατί δεν άντεξες να ερωτευτείς!ΟΟ είναι πολύ τρομαχτικό συναίσθημα ο "έρωτας" να φανταστείς πολλές φορές ξεχνάς ότι τα όνειρα είναι μετρημένα και κάνεις κι άλλα κι άλλα μέχρι να ζήσεις μέσα τους..Όσπου μια μέρα καταστραφούν κι'αυτά και εκεί είναι που η τρέλα με την πραγματικότητα συμβαδίζουν και αρχίζεις να σκέφτεσαι!Ίσως καταφέρεις να αισθανθείς ότι έστω μια φορά έζησες ίσως δεν υποκρίθηκες πάλι.ΓΙΑ ΛΙΓΟ!Μετά μπορείς να γυρήσεις πίσω στην καθημερινότητα σαν υπάκουος σκλάβος και να δουλέψεις τις αντιδράσεις σου μέχρι να τελοιοποιηθούν,να γίνεις ο τέλειος κλόουν χωρίς κανένα ίχνος αίσθησης.Άκουσε με και υποκρίσου λίγο ακόμα που σου πάει..

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Όλα καλά θα πάνε..έτσι; " Όταν πεθαίνει γύρω κάθε ομορφιά γίνεται ο κόσμος γυάλινα κομμάτια μα έτσι όπως με κοιτάς μ' αυτά τα μάτια ο πόνος έστω και για λίγο σταματάει "

Back in the game (?)

Το να γράφεις, είναι φαινομενικά απλό και ακίνδυνο. Η πραγματικότητα διαφέρει κατά την γνώμη μου. Για μένα η συγγραφή ήταν κάτι οριακά ψυχοφθόρο και δύσκολο. Κάτι το οποίο λειτουργούσε σαν μια ανακύκλωση των ατυχιών της ζωής μου και των λάθος επιλογών, με μια μεγάλη δόση εφηβικών ανησυχιών που με καθιστούσαν εκνευριστικά καταθλιπτική. Κακά τα ψέματα, για να γράψεις πρέπει να είσαι ή δυστυχισμένος ή υπερβολικά χαρούμενος, και καθώς το δεύτερο δεν είναι της μοδός, κάποια δίοδο πρέπει να σκεφτούμε κι εμείς, για να σας ενοχλούμε με τα σώψυχά μας. Ναι, μην μου πεις, ξέρω. Η θλίψη, είναι ελκυστική, τα έχουμε πει αυτά και τα έχουμε εμπεδώσει, αηδιαστικά πολύ με τις επιλογές μας, εμπλεκόμενοι στο δίπολο ηδονής - οδύνης. Η προσπάθεια να ξεκινήσω πάλι, να εκφράζομαι γραπτά μου δημιουργεί τρομερό άγχος. Διαβάζοντας ό,τι έχω γράψει στο παρελθόν εντοπίζω τόσο μεγάλες διαφορές, που δεν είμαι σίγουρη αν θα μπορούσα να το αντιμετωπίσω ξανά στο μέλλον. Κάθε κείμενο, ξερνάει πάνω μου τόνους ανασφάλεια...

Ιάσων

Σε μια πόλη που είμαστε όλοι,γαμώτο,τόσο μα τόσο μόνοι.Σε μια πόλη που το τσιγάρο είναι η μοναδική και υπαρκτή συντροφιά και το ποτό ο μόνος δρόμος διαφυγής,γιατί οι άνθρωποι είναι τόσο πολυάσχολοι,αδιαφορούν και βολεύονται.Σε μια πόλη που κυριαρχεί η ανισότητα-η τρέλα και τα χαμόγελα δεν φτάνουν πια για να μας σώσουν.Σε μια πόλη που οι προβληματισμοί και το άνχος πνίγονται στο καυσαέριο και σε έναν βουβό λυγμό που αρρωσταίνει την τις αισθήσεις και την σκέψη μας.Εδώ που οι άνθρωποι δεν συγχωρούν πια.Σ'αυτή την πόλη μας φυλάκισαν καταραμένους-ζωντανούς νεκρούς να ζήσουμε και να χτίσουμε τα πολύχρωμα όνειρά μας που μάταια προσπαθούν και δαύτα να ντύσουν την μαυρίλα της.Ξέρω.."Σφύριξε χαρούμενα,ΜΠΟΡΕΙΣ,δες την φωτεινή πλευρά της ζωής".ΟΧΙ,δεν μπορώ.Όταν ξέρω πως κάθε λεπτό που περνάει άνθρωποι,παιδιά,αρρωσταίνουν και πεθαίνουν σιγανά.Ά λλοι παραιτούνται απο την μάχη με τη ζωη και λυτρώνονται.Άλλοι δεν έχουν τροφή και στέγη.Και το πιο οδυνηρό ,άλλοι δεν έχουν κάποιον να τους ...