Σιχαίνομαι πολλά πράματα.Από το κοτόπουλο μέχρι την αμηχανία σε μια πρώτη συνάντηση.Περισσότερο όμως,αρχίζω να αποστρέφομαι το ανθρώπινο γένος.Φυσικά υπάρχουν και οι εξαιρέσεις και τώρα που το καλοσκέφτομαι ίσως απλά να μας λυπάμαι.. Δεν ενοχλούμαι από τα κλασσικά όπως η κακία και το ψέμα..ε αυτά τα μπούχτισα,έπαθα ανοσία..Το πιο νοσηρό απ'όλα είναι το παιχνίδι που γουστάρουμε να παίζουμε με τους υπόλοιπους ανθρώπους.Βρίσκουμε ένα υποψήφιο θύμα ασθενέστερο από εμάς ψυχικά συνήθως και τσάαααααακ είμαστε έτοιμοι να εκτοξεύσουμε κάθε κόμπλεξ και ανασφάλεια μας πάνω του.
Έτσι, οι ανθρώπινες σχέσεις μετατρέπονται σε πεδία μάχης.Οι "αντίπαλοι" οπλίζονται με τις χειρότερες αναμνήσεις τους και ό,τι απωθημένο έχει μεγαλώσει μέσα τους και έχει σαπίσει,και..ας επικρατήσει ο καλύτερος!Ο πιο αναίσθητος ή καλύτερα ο πιο καταπιεσμένος κερδίζει..και όποιος τολμήσει να αισθανθεί χάνει αυτομάτως.Η ευχαρίστηση κάθε φορά που μία μάχη κερδίζεται από κάποιον από τους δύο κατά την διάρκεια του παιχνιδιού φτάνει σε όρια παρανοικά..
Μέσα στο παιχνίδι οι παίχτες χάνουν ευκαιρίες,ευαισθησίες ακόμα και τον εαυτό τους.Ελάτε τώρα,πόσες φορές έχετε σκεφτεί "Χμμ,όχι δεν θα στείλω πρώτος/πρώτη γιατί θέλω να τον κάνω να κολλήσει" ή "(Μόλις είδες μήνυμα από το πρόσωπο που σε ενδιαφέρει)Ε,εντάξει μωρέ θα απαντήσω σε καμιά ώρα,μην νομίζει πως περιμένω και πάνω από το κινητό.." (το λέω όσο πιο απλοικά γίνεται).Όλα γίνονται βάσει ενός ψυχοφθόρου σχεδίου,που καταστρώνουμε καθημερινά στο μυαλό μας..Το παράξενο,εντοπίζεται στο γεγονός ότι περνάμε τον αντίπαλο μας από σαράντα κύματα γιατί συνήθως μας ενδιαφέρει..ή θέλουμε να τον κατακτήσουμε. Εκεί ακριβώς καταλαβαίνουμε πως κρύβουμε έναν ψυχο-σαδιστή μέσα μας..ίσως όμως το παιχνιδάκι αυτό μας ικανοποιεί περισσότερο από τα αποτελέσματα του..έχει ένα σασπένς βρε αδερφέ.
Υπάρχει βέβαια μια πιθανότητα οι παίκτες να βρεθούν σε μια περίεργη κατάσταση,νομίζω πως το φωνάζουν έρωτα ή κάπως έτσι τέλος πάντων,και το παιχνίδι να παραμεριστεί για ένα ορισμένο διάστημα..Να γίνει μια ανακωχή.Να υπάρξει μια ισότητα στις αντίπαλες δυνάμεις.Το βέβαιο όμως είναι πως η ανακωχή αυτή για τον έναν από τους δυο θα τελειώσει γρηγορότερα με αποτέλεσμα ο αντίπαλος να βρεθεί προ εκπλήξεως,να χτυπηθεί και εν τέλει να τα χάσει όλα..
Ο παίκτης που έχασε μένει μακριά από την σειρά των παιχνιδιών μέχρι να αναθρέψει καλά τα αρνητικά συναισθήματα που του προκλήθηκαν από την ήττα του και να'ναι έτοιμος και πιο αιμοσταγής από ποτέ,ώστε να προκαλέσει τον πόνο που ένιωσε στον επόμενο αντίπαλο..και συνεχίζεται συνεχώς κάπως έτσι,δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο ανθρώπινων σχέσεων,με τους άγραφους "νόμους" της ζούγκλας να επικρατούν..ο ασθενής συναισθηματικά άνθρωπος θα κατακρεουργηθεί από τον δυνατό..
Με φοβίζει ώρες ώρες όμως.Κι αν ποτέ μας δεν βρούμε το αντίστοιχο πλάσμα που μας ταιριάζει,που μπορεί να μας προκαλέσει την ίδια καταστροφή που προορίζουμε εμείς γι'αυτό,για την διεξαγωγή μιας μάχης στο τέλος της οποίας ίσως να τα χάσουμε όλα και οι δύο..αλλά θα έχει κερδίσει ο ένας τον άλλον στην ζωή του.
Έτσι, οι ανθρώπινες σχέσεις μετατρέπονται σε πεδία μάχης.Οι "αντίπαλοι" οπλίζονται με τις χειρότερες αναμνήσεις τους και ό,τι απωθημένο έχει μεγαλώσει μέσα τους και έχει σαπίσει,και..ας επικρατήσει ο καλύτερος!Ο πιο αναίσθητος ή καλύτερα ο πιο καταπιεσμένος κερδίζει..και όποιος τολμήσει να αισθανθεί χάνει αυτομάτως.Η ευχαρίστηση κάθε φορά που μία μάχη κερδίζεται από κάποιον από τους δύο κατά την διάρκεια του παιχνιδιού φτάνει σε όρια παρανοικά..
Μέσα στο παιχνίδι οι παίχτες χάνουν ευκαιρίες,ευαισθησίες ακόμα και τον εαυτό τους.Ελάτε τώρα,πόσες φορές έχετε σκεφτεί "Χμμ,όχι δεν θα στείλω πρώτος/πρώτη γιατί θέλω να τον κάνω να κολλήσει" ή "(Μόλις είδες μήνυμα από το πρόσωπο που σε ενδιαφέρει)Ε,εντάξει μωρέ θα απαντήσω σε καμιά ώρα,μην νομίζει πως περιμένω και πάνω από το κινητό.." (το λέω όσο πιο απλοικά γίνεται).Όλα γίνονται βάσει ενός ψυχοφθόρου σχεδίου,που καταστρώνουμε καθημερινά στο μυαλό μας..Το παράξενο,εντοπίζεται στο γεγονός ότι περνάμε τον αντίπαλο μας από σαράντα κύματα γιατί συνήθως μας ενδιαφέρει..ή θέλουμε να τον κατακτήσουμε. Εκεί ακριβώς καταλαβαίνουμε πως κρύβουμε έναν ψυχο-σαδιστή μέσα μας..ίσως όμως το παιχνιδάκι αυτό μας ικανοποιεί περισσότερο από τα αποτελέσματα του..έχει ένα σασπένς βρε αδερφέ.
Υπάρχει βέβαια μια πιθανότητα οι παίκτες να βρεθούν σε μια περίεργη κατάσταση,νομίζω πως το φωνάζουν έρωτα ή κάπως έτσι τέλος πάντων,και το παιχνίδι να παραμεριστεί για ένα ορισμένο διάστημα..Να γίνει μια ανακωχή.Να υπάρξει μια ισότητα στις αντίπαλες δυνάμεις.Το βέβαιο όμως είναι πως η ανακωχή αυτή για τον έναν από τους δυο θα τελειώσει γρηγορότερα με αποτέλεσμα ο αντίπαλος να βρεθεί προ εκπλήξεως,να χτυπηθεί και εν τέλει να τα χάσει όλα..
Ο παίκτης που έχασε μένει μακριά από την σειρά των παιχνιδιών μέχρι να αναθρέψει καλά τα αρνητικά συναισθήματα που του προκλήθηκαν από την ήττα του και να'ναι έτοιμος και πιο αιμοσταγής από ποτέ,ώστε να προκαλέσει τον πόνο που ένιωσε στον επόμενο αντίπαλο..και συνεχίζεται συνεχώς κάπως έτσι,δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο ανθρώπινων σχέσεων,με τους άγραφους "νόμους" της ζούγκλας να επικρατούν..ο ασθενής συναισθηματικά άνθρωπος θα κατακρεουργηθεί από τον δυνατό..
Με φοβίζει ώρες ώρες όμως.Κι αν ποτέ μας δεν βρούμε το αντίστοιχο πλάσμα που μας ταιριάζει,που μπορεί να μας προκαλέσει την ίδια καταστροφή που προορίζουμε εμείς γι'αυτό,για την διεξαγωγή μιας μάχης στο τέλος της οποίας ίσως να τα χάσουμε όλα και οι δύο..αλλά θα έχει κερδίσει ο ένας τον άλλον στην ζωή του.