Όλοι έχουμε βιώσει καταστάσεις που θα προτιμούσαμε να μην είχαμε ζήσει!Υπάρχουν πράγματα που σίγουρα θα θέλαμε να ξεχάσουμε ή ίσως και να μην είχαμε ζήσει ποτέ!Πληγές ανοιχτές που προσπαθούμε με κάθε τρόπο να επουλώσουμε όμως στο τέλος γίνονται ένα με μας!Ζούμε μ'αυτές και τις σκαλίζουμε καθημερινά προσφέροντας στον εαυτό μας μια αρρωστημένη ηδονή καθώς του προσφέρουμε απλόχειρα μια θλίψη που μας εξτασιάζει.Πολλές φορές πραγματικά απολαμβάνουμε να σκεφτόμαστε αυτό που μας προκαλεί πόνο.Αυτή η αδυναμία του ανθρώπινου μυαλού μας δίνει δύναμη,αυτή η αρρώστια είναι που μας δίνει ζωή μας κάνει να πονάμε..αισθανόμαστε και ζούμε!Ίσως γιατί απο την φύση του ο άνθρωπος είναι αυτοκαταστροφικό ον..λατρεύει τον πόνο σαν τον πιο έκφιλο Θεό που για την λατρεία του θυσιάζεις τα πάντα,γίνεσαι αιμοδιψής και αιμολάτρης!Πιστεύεις στην πληγή σου μέχρι που όλο σου το σώμα σαπίζει μαζί μ'αυτήν!Τα συναισθήματα σου παγώνουν,το μυαλό σου αδειάζει και μένεις εκεί προσπαθώντας να καταλάβεις τα γιατί?Γιατί ο έρωτας μετατράπηκε σε αρρώστια και η αγάπη σε μίσος!Γιατί το παραμύθι σου δεν είχε όμορφο τέλος και ο πρίγκηπας πηδήχτηκε με το μισό βασίλειο και εξαφανίστηκε.Ατελείωτα βράδυα αναλύεις κάθε κίνηση κάθε φράση μέχρι που βαριέσαι και συ η ίδια τον εαυτό σου!Είναι άδικο δεν είναι?Να μην αναγνωρίζεις κάτι που αγάπησες και οι αναμνήσεις που κάποτε σε έκαναν να χαμογελάς να σε κάνουν να θες να ξεριζώσεις την καρδιά σου να μην πονάει!Τα δάκρυα δεν βγαίνουν,γελάς για να μην κλάψεις και ο χρόνος περνάει.Θα ξεχάσεις λένε όλοι όμως πότε?Πότε τελειώνει όλο αυτό?Πόσο φοβάμαι μερικές φορές την διαχρονικότητα των συναισθημάτων αυτών που με μπερδεύουν!Ο πόνος γεννάει έμπνευση και γράφεις,γράφεις..