Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μπέρδεμα

Μπερδεύω και μπερδεύομαι. Συμμετάσχω και διατηρώ μπερδεμένες καταστάσεις. 'Ομως, πότε μια κατάσταση θεωρείται μπερδεμένη? Ποιός την κάνει μπερδεμένη και κυρίως πώς ξεμπερδεύεις το κουβάρι? Εγώ μπερδεύω, εσύ μπερδεύεις, αυτός μπερδεύει, εμείς μπερδευόμαστε κι εγώ... εγώ μπερδεύομαι για όλους σας μαζί! Απλά, γρήγορα κι ανεξέλεγκτα. Κανείς δεν έχει διάθεση να ξεμπερδέψει, όμως τίποτε. Βέβαια, είναι απαραίτητο να ξεκαθαρίσουμε πως το μπέρδεμα είναι απόλυτα υποκειμενικό, ιδιαιτέρως στις ανθρώπινες σχέσεις. Το δικό σου το μπέρδεμα δεν με αγγίζει. Μου φαίνεται ανούσιο και χαζό. Είναι εύκολο να το ξεμπερδέψω, καθώς εγώ δεν μπλέκομαι με σας, είμαι ο παρατηρητής σας. Κι όμως δεν ξεμπλέκεσαι έτσι εύκολα, έτσι? Μπορώ να σου δώσω εκατοντάδες λύσεις στον γρίφο σου, μα εσύ να μένεις πιο μπερδεμένος από ποτε. Η πολυπλοκότητα της απλής σου κατάστασης απορροφάει τα πάντα και η λογική λακίζει. Αντίστοιχα όσον αφορά το δικό μου μπέρδεμα, όταν το ξεγυμνώνω και το αναλύω, φαντάζει τόσο εύκολο κι απλό να επιλυθεί που σου προκαλεί γέλια κι εμένα απελπισία.
Τι είναι τελικά αυτό το μπέρδεμα? Πώς δημιουργείται? Λοιπόν, η θεωρία μου είναι πως το μπέρδεμα γεννήθηκε περίπου την ίδια εποχή με το σύμπαν και μπερδεύει καταστάσεις από τότε. Φήμες λένε πως τα μπερδεμένα συναισθήματα της Εύας προς τον Αδάμ την ώθησαν να δαγκώσει το μήλο. Η Ελένη της Τροίας, ένιωσε μπερδεμένη κι αποφάσισε να κλεφτεί με τον Πάρη, ξεκινώντας έναν ολόκληρο πόλεμο. Νομίζω πως τελικά το μπέρδεμα είναι οι ίδιες οι ανθρώπινες σχέσεις. Σχέσεις μαζοχιστικές και εξουσιαστικές, οι οποίες αρωματίζονται με μια έντονη μυρωδιά από μπέρδεμα και κάνουν την ζωή μας δύσκολη και σίγουρα λίγο πιο ενδιαφέρουσα. Μπερδεμένα συναισθήματα, από ανθρώπους απεγνωσμένους για μια κατάσταση χωρίς μπερδέματα, υπό τον όρο βέβαια πως η πλήρης αποκρυπτογράφηση θα αφορά μονάχα το ταίρι τους. Οι ίδιοι παραμένουν μπερδεμένοι εκπέμποντας περίπλοκα μηνύματα καθώς η αλήθεια φαίνεται να είναι πως στο μεγαλύτερο ποσοστό των σχέσεων αυτός που ξέρει και δείχνει τι θέλει, χάνει πανηγυρικά. Δεν είναι ικανός να μπερδέψει και να μπερδευτεί διατηρώντας τα όρια του σχετίζεσθαι που εκείνος επιθυμεί. Αν ξεμπερδέψεις τον εαυτό σου, μένεις γυμνός κι ευάλωτος στο ταίρι σου, γεγονός που είναι τρομερό και πρωτόγνωρο.
Τελικά, ίσως λατρεύουμε να μπερδεύουμε, καλύπτοντας πράξεις, συναισθήματα και αδυναμίες τα οποία θα μας απογύμνωναν από κάθε προστασία μπερδέματος. Ίσως το μπέρδεμα να αποτελεί ένα βασικό συστατικό των σύγχρονων σχέσεων. Ξέρεις τα άμεσα και αληθινά εν τέλει, μπερδεύουν! Μπερδεύουν μονόπλευρα, ο στόχος σου το σκάει κι εσύ μένεις μόνος με ένα νέο μπέρδεμα να θρέψεις το μυαλό σου.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Όλα καλά θα πάνε..έτσι; " Όταν πεθαίνει γύρω κάθε ομορφιά γίνεται ο κόσμος γυάλινα κομμάτια μα έτσι όπως με κοιτάς μ' αυτά τα μάτια ο πόνος έστω και για λίγο σταματάει "

Back in the game (?)

Το να γράφεις, είναι φαινομενικά απλό και ακίνδυνο. Η πραγματικότητα διαφέρει κατά την γνώμη μου. Για μένα η συγγραφή ήταν κάτι οριακά ψυχοφθόρο και δύσκολο. Κάτι το οποίο λειτουργούσε σαν μια ανακύκλωση των ατυχιών της ζωής μου και των λάθος επιλογών, με μια μεγάλη δόση εφηβικών ανησυχιών που με καθιστούσαν εκνευριστικά καταθλιπτική. Κακά τα ψέματα, για να γράψεις πρέπει να είσαι ή δυστυχισμένος ή υπερβολικά χαρούμενος, και καθώς το δεύτερο δεν είναι της μοδός, κάποια δίοδο πρέπει να σκεφτούμε κι εμείς, για να σας ενοχλούμε με τα σώψυχά μας. Ναι, μην μου πεις, ξέρω. Η θλίψη, είναι ελκυστική, τα έχουμε πει αυτά και τα έχουμε εμπεδώσει, αηδιαστικά πολύ με τις επιλογές μας, εμπλεκόμενοι στο δίπολο ηδονής - οδύνης. Η προσπάθεια να ξεκινήσω πάλι, να εκφράζομαι γραπτά μου δημιουργεί τρομερό άγχος. Διαβάζοντας ό,τι έχω γράψει στο παρελθόν εντοπίζω τόσο μεγάλες διαφορές, που δεν είμαι σίγουρη αν θα μπορούσα να το αντιμετωπίσω ξανά στο μέλλον. Κάθε κείμενο, ξερνάει πάνω μου τόνους ανασφάλεια...

Ιάσων

Σε μια πόλη που είμαστε όλοι,γαμώτο,τόσο μα τόσο μόνοι.Σε μια πόλη που το τσιγάρο είναι η μοναδική και υπαρκτή συντροφιά και το ποτό ο μόνος δρόμος διαφυγής,γιατί οι άνθρωποι είναι τόσο πολυάσχολοι,αδιαφορούν και βολεύονται.Σε μια πόλη που κυριαρχεί η ανισότητα-η τρέλα και τα χαμόγελα δεν φτάνουν πια για να μας σώσουν.Σε μια πόλη που οι προβληματισμοί και το άνχος πνίγονται στο καυσαέριο και σε έναν βουβό λυγμό που αρρωσταίνει την τις αισθήσεις και την σκέψη μας.Εδώ που οι άνθρωποι δεν συγχωρούν πια.Σ'αυτή την πόλη μας φυλάκισαν καταραμένους-ζωντανούς νεκρούς να ζήσουμε και να χτίσουμε τα πολύχρωμα όνειρά μας που μάταια προσπαθούν και δαύτα να ντύσουν την μαυρίλα της.Ξέρω.."Σφύριξε χαρούμενα,ΜΠΟΡΕΙΣ,δες την φωτεινή πλευρά της ζωής".ΟΧΙ,δεν μπορώ.Όταν ξέρω πως κάθε λεπτό που περνάει άνθρωποι,παιδιά,αρρωσταίνουν και πεθαίνουν σιγανά.Ά λλοι παραιτούνται απο την μάχη με τη ζωη και λυτρώνονται.Άλλοι δεν έχουν τροφή και στέγη.Και το πιο οδυνηρό ,άλλοι δεν έχουν κάποιον να τους ...