Κάτι σαν ψέμα

τελικα αυτη θα'ναι η σημασια του μισους..το να μην ησυχασεις εαν δεν καταστρεψεις καθε κυτταρο που απομενει απο καθε αναμνηση..οι αναμνησεις για μενα τωρα ειναι ζωντανες.εμεις τους δωσαμε ζωη,τις καναμε βωμο και τις προσκυνησαμε τις λατρεψαμε σαν κατι ανωτερο μας διελυσαν με την "θεικη" τους δυναμη.μια δυναμη που εμεις τους δωσαμε ειχαν την δυνατοτητα να μας εξουσιαζουν ισως και αυτες να με ωθησαν να κανω το ιδιο και το ιδιο λαθος.να πεφτω και να ξανασηκωνομαι ενω ηξερα πως θα ξαναπεσω.τις φοβαμαι τις αναμνησεις και κυριως τις ομορφες αυτες που μας κανουμε να ονειρευομαστε να αναπολουμε και να κλαιμε πολλες φορες.οι ασχημες αναμνησεις ειναι ενα ειδος προστασιας μας σκληραγωγουν ομως οι ομορφες μας λιωνουν καθε ιχνος οργης..φοβαμαι.φοβαμαι πως δεν θα ξαναερωτευτω ποναει τοσο πολυ.ειμαι ενα κουβαρι απο σπασμενα νευρα και τοσα πολλα "γιατι" που ενα χρονο μαζευω μεσα μου και απαντησεις δεν εχω.γιατι τα εκανες ολα αυτα?

δεν ειμαι αλανθαστη ποτε δεν ημουνα.ξερω τα λαθη μου οπως και συ τα δικα σου η διαφορα μας ειναι στο οτι εγω εχω τα κοτσια να τα παραδεχτω..μαλλον ημουν εγω ο αντρας σε αυτη την "σχεση".ειχε γινει αρρωστια ε?μην γελας,ξερεις οτι το εννοω..δεν ξερω τελικα ποιος ηταν ο ποιο εξαρτημενος απο τους δυο μας.θα θελα ρε γαμωτο μια τελευταια φορα να μου τα εξηγουσες ολα και υστερα να γινουμε δυο ξενοι οπως παλια σαν να μην ειχαμε γνωριστει ποτε δεν υπηρξα δεν υπηρξες.ομως πως να γινει αυτο τα σημαδια αλλα μαρτυρουν δεν μιλαω για τα σωματα μας αλλα για την ψυχη μας που τοσο εχει εκμαυλιστει..

αισθανομαι οτι δεν μπορω να γραψω πια.δεν ειμαι ικανη τιποτα να κανω απο το να καθομαι προσηλωμενη σε ενα κενο προσπαθωντας να βρω την λογικη μεσα σε ολο το κομφουζιο των σκεψεων μου.παντα προσπαθουσα να βρω μια λογικη εξηγηση..παντα οταν ηθελες να με πεισεις αυτο μου "χτυπαγες" θυμασαι?μην σκεφτεσαι και τοσο ακου την καρδια σου μου λεγες..σε συνεφερε ηξερες την γλωσσα την καρδιας μου και ετσι παντα γινομουν ανδραποδο σου.σαν να μην ειχα βουληση εγω στο μυαλο μου ειχε σχηματιστει ενα πεπλο που επελεγε ποιες πληροφοριες θα κρατησει και συνηθως αφορουσαν εσενα εδω και καιρο τωρα!ο ιδιος μου ο εαυτος με φοβιζε,μια ανεξηγητη μανια με κυριευε που δεν ηξερα που θα καταληξει η ισως ηξερα..

την καταστρεψαμε την αγαπη την καναμε αρρωστημενη συνηθεια πιστευω.ομως γιατι ακομα ποναω μου λες?ολα μου φαινονται σαν πρωτη φορα τα παντα.ο ψυχικος πονος γινεται σωματικος.ποναω.ερχονται στιγμες που με τρελαινει αυτος ο πονος.δεν τον αντεχει το μυαλο μου.μην μου πεις πως δεν μ'αγαπησες..σε ικετευω μην τα διαλυσεις ολα μεσα μου οχι αλλο μισος.τρομαζω ακομη και τωρα κοιταω το τηλεφωνο μου και σκεφτομαι οτι θα χτυπησει και θα σε ακουσω να μου λες οτι μ'αγαπας ως το φεγγαρακι οτι το καλοκαιρι αυτο θα ναι πιο ομορφο.οτι με θελεις οτι δεν μπορεις χωρις εμενα πως η ζωη σου ειναι κενη θυμησου σε παρακαλω θυμησου.

πες μου οτι ολα ηταν ενα κακογουστο αστειο και μετα κοιταξε με και χαιδεψε μου τα μαλλια για να μην φοβαμαι.ελα παντα το κανες.πες μου συγνωμη και θα σε συγχωρεσω.πες μου οτι μ'αγαπας και θα υποκιψω.πες μου παλι το παραμυθι σου να ονειρευτω..

ειναι Μαιος και κρυωνω δεν σε νιωθω πια κοντα μου..

Υ.Γ Σ'αγαπω