ΚΥΚΛΟΣ

Και η ανθρώπινη μοναξιά μεγαλώνει,γίνεται ανυπόφορος εφιάλτης..

Καθώς οι μέρες πλησιάζουν,μην πω ότι έφτασαν κιόλας το σκέφτομαι όλο και περισσότερο.Μπορεί και να αναγκάζω τον εαυτό μου να το σκεφτεί λόγο ανάγκης.Όλο κάτι λείπει,ή τέλος πάντων εγώ η ίδια δημιουργώ την ανάγκη να λείπει κάτι.Γιατί κακά τα ψέματα ποτέ δεν αρκούμαστε σ'αυτά που έχουμε και κατά έναν περίεργο τρόπο πάντα αναζητούμε το παρελθόν.Έτσι δεν είναι? Ίσως το παρόν να μας προσφέρει περισσότερα όμως πάντοτε ζητάμε πίσω αυτό που χάσαμε.Είναι όμως μια πραγματική ανάγκη ή μια φτιαχτή ανάγκη που μας στοιχειώνει το μυαλό?Φαντάσματα του παρελθόντος πεσ'τα όμως αν και τόσο μακρινά τόσο επικίνδυνα,σου χαλάνε αμέσως την διάθεση δημιουργώντας σου μια αίσθηση γλυκόπικρης νοσταλγίας.Πόσες φορές βλέπουμε παλιές φωτογραφίες,νιώθουμε ένα μικρό σφύξιμο στο στομάχι και μας γοητεύει μονάχα το γεγονός ότι οι εικονιζόμενες σκηνές ανήκουν στο παρελθόν.Δεν έχουμε την πολυτέλεια να τις αγγίξουμε στην πραγματικότητα και στην τελική τελείωσαν.Μανιωδώς συγκρίνουμε το παρόν με το παρελθόν εξιδανικε...

Ας θίξουμε ένα πρόβλημα που απασχολεί περίπου το χμμ.. ας πούμε τον μισό πληθυσμό του πλανήτη: ΑΝΤΡΕΣ. (πεταμένα λεφτά που λένε οι απανταχού χαροκαμμένες). Αγαπητή αναγνώστρια λοιπόν,(οι αναγνώστες θα με έχετε ήδη μισίσει και θα σκεφτήκατε :ποοο μια ακόμη ψευτοφεμινίστρα που θα μας κράξει) ΟΟΟΧΙ ΑΓΑΠΗΤΕ ΜΟΥ.. υπάρχει σχέδιο! Καταρχάς,αν πάρουμε ως δεδομένο ότι έχετε κάτι μέσα στο κεφάλι σας (η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία γαμώ) αφήστε μας να καταλάβουμε ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ!Είναι σημαντική λεπτομέρεια για να μπορέσουμε έστω και μια φορά να μην τα ρίξουμε όλα αναισθησία που σας βολοδέρνει!Ναι συμφωνώ πως δεν είστε όλοι ίδιοι,οι διαφορετικοί όμως σίγουρα έχουν σταλέι εσκεμένα στην Σελήνη με διαστημόπλοιο για να μην τους βρίσκουμε (να το να το το σχέδιο). Απο πού να ξεκινήσω απο τις ηλίθιες ατάκες που καιρό ακούω και μου πέφτει το μαλλί?Από τις τάσεις φυγής που σας πιάνουν συνεχώς,και πάνε παρέα με τις κυκλοθυμίες σας που μας αφήνουν σαστισμένες να αναρωτιόμαστε ΤΙ ΛΑΘΟΣ ΕΚΑΝΑ ΠΑΛΙ ΚΑΙ ΤΣΑΝ...

Όλα καλά θα πάνε..έτσι; " Όταν πεθαίνει γύρω κάθε ομορφιά γίνεται ο κόσμος γυάλινα κομμάτια μα έτσι όπως με κοιτάς μ' αυτά τα μάτια ο πόνος έστω και για λίγο σταματάει "

Τέταρτο ή πέμπτο τρένο που περνάει.Έχασα το μέτρημα.Ο καιρός συνεχίζει να συμβαδίζει με την διάθεσή μου.Ούτε αυτός δεν μου κάνει το χατήρι να ομορφύνει λίγο παραπάνω.Παγερός κι απόλυτος,όπως οι αποφάσεις σας.Μονάχα μερικά αχνά τιτιβήσματα πουλιών,παγιδευμένων σαν και μένα.Άνθρωπο δίπλα μου με κοιτούν και δείχνουν να ενδιαφέρονται για την παράξενη φιγούρα μου.Καλό σημάδι,δεν είμαι τελείως αόρατη ακόμη.Ξέρω,ακόμα ένα μελαγχολικό δοκίμιο σαν όλα τ'άλλα.Ντρέπομαι που δεν είμαι προτότυπη,άλλα γράφουμε ό,τι νιώθουμε σωστά?Συνωστισμός πάνω στην γέφυρα και το κρύο καλά κρατεί.Ένας,ένας κρύβεστε σαν τις ακτίνες του ηλίου.Ίσως να ξαναρθέιτε όταν κι αυτός αποφασίσει να φανεί μέσα στο γκρίζο να με ζεστάνει,σαν το δήθεν ενδιαφέρον σας.Πόση απόγνωση μπορεί να κρύφτει σε μια ψυχή,πόσο κρυγαλέα μπορεί να φωνάξει "Βοήθεια" ένα χαμόγελο.Αλλά,βλέπεις δεν έχω την πολυτέλεια να εξηγήσω και πολλά."Δεν θα σ'ακούσουν ό,τι κι αν τους πεις είναι κατα της λογικής".Ξέρεις καλά πως οι ...

Σε μια πόλη που είμαστε όλοι,γαμώτο,τόσο μα τόσο μόνοι.Σε μια πόλη που το τσιγάρο είναι η μοναδική και υπαρκτή συντροφιά και το ποτό ο μόνος δρόμος διαφυγής,γιατί οι άνθρωποι είναι τόσο πολυάσχολοι,αδιαφορούν και βολεύονται.Σε μια πόλη που κυριαρχεί η ανισότητα-η τρέλα και τα χαμόγελα δεν φτάνουν πια για να μας σώσουν.Σε μια πόλη που οι προβληματισμοί και το άνχος πνίγονται στο καυσαέριο και σε έναν βουβό λυγμό που αρρωσταίνει την τις αισθήσεις και την σκέψη μας.Εδώ που οι άνθρωποι δεν συγχωρούν πια.Σ'αυτή την πόλη μας φυλάκισαν καταραμένους-ζωντανούς νεκρούς να ζήσουμε και να χτίσουμε τα πολύχρωμα όνειρά μας που μάταια προσπαθούν και δαύτα να ντύσουν την μαυρίλα της.Ξέρω.."Σφύριξε χαρούμενα,ΜΠΟΡΕΙΣ,δες την φωτεινή πλευρά της ζωής".ΟΧΙ,δεν μπορώ.Όταν ξέρω πως κάθε λεπτό που περνάει άνθρωποι,παιδιά,αρρωσταίνουν και πεθαίνουν σιγανά.Ά λλοι παραιτούνται απο την μάχη με τη ζωη και λυτρώνονται.Άλλοι δεν έχουν τροφή και στέγη.Και το πιο οδυνηρό ,άλλοι δεν έχουν κάποιον να τους ...

Είναι απ'αυτά τα απογεύματα που δεν έχεις ΑΠΟΛΥΤΩΣ τίποτα να κάνεις και μιζεριάζεις.Κοιτάς απελπισμένα γύρω σου για ένα σημάδι που μπορεί έστω να σου ξυπνήσει την δημιουργικότητα και την φαντασία,που είναι αμετάπιστες και δεν σηκώνουν πολλά πολλά τέτοιες ώρες.Ξαπλώνεις μπας και πας να τους κάνεις παρέα.Τίποτα!Οι αισθήσεις στην "τσίτα" και εσύ έρμαιο της διάθεσης σου να πάψεις να σαπίζεις.Ε,τέτοιες είναι οι ώρες που κάνεις τις πιό "φιλοσοφικές" συζητήσεις με τον εαυτό σου..Του στύλ "γιατί να υπάρχει το σχολείο"..όχι,εντάξει ας σοβαρευτώ.Κλείνεις τα μάτια και αναλογίζεσαι.."τι έχω καταφέρει σαν άτομο;" ή "που ανήκω,βρε αδερφέ;"Τελικά μήπως όλα αυτά που κάνουμε είναι πλασματικά";"Μήπως τελικά δεν οι πράξεις μας δεν είναι αυτό που επιθυμούμε άλλα αυτό που θα θέλαμε να επιθυμούμε".Κάνοντας μικρά flash back σε γεγονότα πασχίζεις να τα απαντήσεις..Όλοι έχουν μια προσωπικότητα,ένα image..κάτι.Κι εσύ κι εσύ,πρέπει γιατί το κάν...