Καθώς οι μέρες πλησιάζουν,μην πω ότι έφτασαν κιόλας το σκέφτομαι όλο και περισσότερο.Μπορεί και να αναγκάζω τον εαυτό μου να το σκεφτεί λόγο ανάγκης.Όλο κάτι λείπει,ή τέλος πάντων εγώ η ίδια δημιουργώ την ανάγκη να λείπει κάτι.Γιατί κακά τα ψέματα ποτέ δεν αρκούμαστε σ'αυτά που έχουμε και κατά έναν περίεργο τρόπο πάντα αναζητούμε το παρελθόν.Έτσι δεν είναι? Ίσως το παρόν να μας προσφέρει περισσότερα όμως πάντοτε ζητάμε πίσω αυτό που χάσαμε.Είναι όμως μια πραγματική ανάγκη ή μια φτιαχτή ανάγκη που μας στοιχειώνει το μυαλό?Φαντάσματα του παρελθόντος πεσ'τα όμως αν και τόσο μακρινά τόσο επικίνδυνα,σου χαλάνε αμέσως την διάθεση δημιουργώντας σου μια αίσθηση γλυκόπικρης νοσταλγίας.Πόσες φορές βλέπουμε παλιές φωτογραφίες,νιώθουμε ένα μικρό σφύξιμο στο στομάχι και μας γοητεύει μονάχα το γεγονός ότι οι εικονιζόμενες σκηνές ανήκουν στο παρελθόν.Δεν έχουμε την πολυτέλεια να τις αγγίξουμε στην πραγματικότητα και στην τελική τελείωσαν.Μανιωδώς συγκρίνουμε το παρόν με το παρελθόν εξιδανικεύοντας τα περασμένα ως κάτι το εξωπραγματικό,την απόλυτη ευτυχία ξεχνώντας τα προβλήματα που όντως υπήρχαν.Ειδικά στο θέμα της αγάπης διαγράφουμε κάθε ίχνος πόνου κάθε δάκρυ ζητώντας πίσω αυτό το "τέλειο" που χάσαμε ακριβώς γιατί είναι τελείως μακρινό.Κι εγώ κυρίως είμαι προσκολημένη σ'ένα παρελθόν μόνο γιατί δεν μπορώ να δω πόσο υπέροχα μπορώ να χρωματίσω την ζωή μου.Το παρόν,το μέλλον.. Και το λυπηρό είναι ότι η ζωή είναι τόσο μικρή και ακαριαία που ξεχνάμε να ζήσουμε,μένωντας πίσω σκαλίζοντας πληγές για να καθησυχαστούμε πως υπάρχουν ακόμα αναμνήσεις,οι οποίες θεωρητικά θα μας κάνουν να νιώσουμε καλύτερα σ'ένα γκρίζο παρόν.Σ'ένα παρόν που εμείς οι ίδιοι δεν προσπαθήσαμε να του δώσουμε μια ευκαιρία να κάνει την ανατροπή του θάβωντας τα μακρινά σ'ένα "μνήμα" όμορφο και ξεχασμένο στο πίσω μέρος του μυαλού μας.Λοιπόν όποιον ενδοιασμό κι αν είχα ότι αυτό το καλοκαίρι δεν θα'ναι σαν αυτό το μακρινό εξαλύφθηκε.Στο χέρι μας είναι να ξεπεράσουμε τα περασμένα και θα το κάνουμε έτσι δεν είναι?Εξάλλου δεν είναι τυχαίο που η ζωή προχωράει μόνο μπροστά..
Το να γράφεις, είναι φαινομενικά απλό και ακίνδυνο. Η πραγματικότητα διαφέρει κατά την γνώμη μου. Για μένα η συγγραφή ήταν κάτι οριακά ψυχοφθόρο και δύσκολο. Κάτι το οποίο λειτουργούσε σαν μια ανακύκλωση των ατυχιών της ζωής μου και των λάθος επιλογών, με μια μεγάλη δόση εφηβικών ανησυχιών που με καθιστούσαν εκνευριστικά καταθλιπτική. Κακά τα ψέματα, για να γράψεις πρέπει να είσαι ή δυστυχισμένος ή υπερβολικά χαρούμενος, και καθώς το δεύτερο δεν είναι της μοδός, κάποια δίοδο πρέπει να σκεφτούμε κι εμείς, για να σας ενοχλούμε με τα σώψυχά μας. Ναι, μην μου πεις, ξέρω. Η θλίψη, είναι ελκυστική, τα έχουμε πει αυτά και τα έχουμε εμπεδώσει, αηδιαστικά πολύ με τις επιλογές μας, εμπλεκόμενοι στο δίπολο ηδονής - οδύνης. Η προσπάθεια να ξεκινήσω πάλι, να εκφράζομαι γραπτά μου δημιουργεί τρομερό άγχος. Διαβάζοντας ό,τι έχω γράψει στο παρελθόν εντοπίζω τόσο μεγάλες διαφορές, που δεν είμαι σίγουρη αν θα μπορούσα να το αντιμετωπίσω ξανά στο μέλλον. Κάθε κείμενο, ξερνάει πάνω μου τόνους ανασφάλεια...