Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ρόζ γυαλιά

Ας θίξουμε ένα πρόβλημα που απασχολεί περίπου το χμμ.. ας πούμε τον μισό πληθυσμό του πλανήτη: ΑΝΤΡΕΣ. (πεταμένα λεφτά που λένε οι απανταχού χαροκαμμένες).Αγαπητή αναγνώστρια λοιπόν,(οι αναγνώστες θα με έχετε ήδη μισίσει και θα σκεφτήκατε :ποοο μια ακόμη ψευτοφεμινίστρα που θα μας κράξει) ΟΟΟΧΙ ΑΓΑΠΗΤΕ ΜΟΥ..υπάρχει σχέδιο!
Καταρχάς,αν πάρουμε ως δεδομένο ότι έχετε κάτι μέσα στο κεφάλι σας (η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία γαμώ) αφήστε μας να καταλάβουμε ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ!Είναι σημαντική λεπτομέρεια για να μπορέσουμε έστω και μια φορά να μην τα ρίξουμε όλα αναισθησία που σας βολοδέρνει!Ναι συμφωνώ πως δεν είστε όλοι ίδιοι,οι διαφορετικοί όμως σίγουρα έχουν σταλέι εσκεμένα στην Σελήνη με διαστημόπλοιο για να μην τους βρίσκουμε (να το να το το σχέδιο).Απο πού να ξεκινήσω απο τις ηλίθιες ατάκες που καιρό ακούω και μου πέφτει το μαλλί?Από τις τάσεις φυγής που σας πιάνουν συνεχώς,και πάνε παρέα με τις κυκλοθυμίες σας που μας αφήνουν σαστισμένες να αναρωτιόμαστε ΤΙ ΛΑΘΟΣ ΕΚΑΝΑ ΠΑΛΙ ΚΑΙ ΤΣΑΝΤΙΣΤΗΚΕ ΠΑΛΙ?ΔΕΝ είστε μυστήριοι μ'αυτό τον τρόπο,είστε Κ Ο Υ Ρ Α Σ Τ Ι Κ Ο Ι.Κι αυτή η ηλίθια τακτική σας να μιλάτε πολύ στην αρχή μέχρι να κολλήσουμε και μετά να εξαφανιζόσαστε και να μας αφήνετε μπουκάλες είναι απίστευτα πολύ κλισέ!ΚΑΜΙΑ προτοτυπία.
Και πάλι όμως χαλάμε πολύτιμη ενέργεια (περίπου τα δυο τέταρτα του χρόνου μας) για να σας μιλάμε,να σας σκεφτόμαστε,να ετοιμαζόμαστε για σας,να συζητάμε για σας,να κλαίμε,να γελάμε κλπ. Τρώμε όοοοολη την ακτινοβολία του μάταιουτουτουκόσμου για να κάνουμε το κινητό σκουλαρήκι για μια σας λέξη.Πίνουμε,καπνίζουμε,αναλύουμε.Κάνουμε τις χαζές.Φοράμε τακούνια (διάολε),ξεχυλώνουμε τις βλεφαρίδες μας,χαζογελάμε σας κότες μονάχα για την πάρτυ σας και εσείς παρ'ολα αυτά ακόμη δεν είστε ευχαριστημένοι!ΓΟΟΥ ρε παιδί μου.
ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΗ (πολύ) άλλα ρίξτε λίγο φως ρε.
Θα βρεθούν σίγουρα ορισμένες που θα πουν εγώ σέβομαι τον εαυτό μου δεν τα κάνω αυτά και διάφορα τέτοια..καααμ οον,απλά παραδέξου το!
Ας δεχτούμε λοιπόν ότι υπάρχουν δύο είδη αντρών : Οι πολύ μαλάκες και οι λιγότερο. Στόχος μας είναι να βρούμε τον λιγότερο,θαρρώ!Εύκολο..στα λόγια.Έλα που όμως έχουμε τον μαλακομαγνήτη και τραβάμε τους χειρότερους σαν το καρπούζι τις μύγες.Και δεν συνεχίζουμε με αυτούς λόγω ηλιθιότητας αλλά επειδή πιστεύουμε ότι θα σας αλλάξουμε.ΜΕΓΑΛΟ ΛΑΘΟΣ.Γιατί καλή μου δεν είσαι πρωταγωνίστρια σε αμερικάνικη ταινία που ο καλός σου θα κινήσει γη και ουρανό για να σε δεί μέσα στην βροχή για να σου χαρίσει ένα τριαντάφυλλο και μετά να τον πατήσει αμάξι στην προσπάθειά του να σε σώσει!Ο Χ Ι
Συνοψίζοντας,σταματήστε να το παίζετε ιστορίες γιατί μόνο "σκυλάκια" δεν μας κάνετε.Οι περισσότεροι απο σας μετά τρώτε Χ και το ρίχνετε στα σουβλάκια και το ποδόσφαιρο.Ελάτε να αποκαταστήσουμε τις σχέσεις μας σαν είδη (χίπυ λοβ).ΚΑΙ ΟΠΟΙΟΣ ΕΞΥΠΝΑΚΙΑΣ βρεθεί και μου πει ότι μαζοποιώ τους πάντες και ότι μειώνω τον εαυτό μου μ'αυτό ένα έχω να πω : ειγκικεν η ώρα που θα έρθετε αντιμέτωποι με την αλήθεια και θα κατανοήσετε ότι ΟΝΤΩΣ χρειάζεστε ψυχολογική υποστήριξη!Με εκτίμηση.

Υ.Γ. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΟΝΟ ΤΟ ΣΕΞ!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Όλα καλά θα πάνε..έτσι; " Όταν πεθαίνει γύρω κάθε ομορφιά γίνεται ο κόσμος γυάλινα κομμάτια μα έτσι όπως με κοιτάς μ' αυτά τα μάτια ο πόνος έστω και για λίγο σταματάει "

Back in the game (?)

Το να γράφεις, είναι φαινομενικά απλό και ακίνδυνο. Η πραγματικότητα διαφέρει κατά την γνώμη μου. Για μένα η συγγραφή ήταν κάτι οριακά ψυχοφθόρο και δύσκολο. Κάτι το οποίο λειτουργούσε σαν μια ανακύκλωση των ατυχιών της ζωής μου και των λάθος επιλογών, με μια μεγάλη δόση εφηβικών ανησυχιών που με καθιστούσαν εκνευριστικά καταθλιπτική. Κακά τα ψέματα, για να γράψεις πρέπει να είσαι ή δυστυχισμένος ή υπερβολικά χαρούμενος, και καθώς το δεύτερο δεν είναι της μοδός, κάποια δίοδο πρέπει να σκεφτούμε κι εμείς, για να σας ενοχλούμε με τα σώψυχά μας. Ναι, μην μου πεις, ξέρω. Η θλίψη, είναι ελκυστική, τα έχουμε πει αυτά και τα έχουμε εμπεδώσει, αηδιαστικά πολύ με τις επιλογές μας, εμπλεκόμενοι στο δίπολο ηδονής - οδύνης. Η προσπάθεια να ξεκινήσω πάλι, να εκφράζομαι γραπτά μου δημιουργεί τρομερό άγχος. Διαβάζοντας ό,τι έχω γράψει στο παρελθόν εντοπίζω τόσο μεγάλες διαφορές, που δεν είμαι σίγουρη αν θα μπορούσα να το αντιμετωπίσω ξανά στο μέλλον. Κάθε κείμενο, ξερνάει πάνω μου τόνους ανασφάλεια...

Ιάσων

Σε μια πόλη που είμαστε όλοι,γαμώτο,τόσο μα τόσο μόνοι.Σε μια πόλη που το τσιγάρο είναι η μοναδική και υπαρκτή συντροφιά και το ποτό ο μόνος δρόμος διαφυγής,γιατί οι άνθρωποι είναι τόσο πολυάσχολοι,αδιαφορούν και βολεύονται.Σε μια πόλη που κυριαρχεί η ανισότητα-η τρέλα και τα χαμόγελα δεν φτάνουν πια για να μας σώσουν.Σε μια πόλη που οι προβληματισμοί και το άνχος πνίγονται στο καυσαέριο και σε έναν βουβό λυγμό που αρρωσταίνει την τις αισθήσεις και την σκέψη μας.Εδώ που οι άνθρωποι δεν συγχωρούν πια.Σ'αυτή την πόλη μας φυλάκισαν καταραμένους-ζωντανούς νεκρούς να ζήσουμε και να χτίσουμε τα πολύχρωμα όνειρά μας που μάταια προσπαθούν και δαύτα να ντύσουν την μαυρίλα της.Ξέρω.."Σφύριξε χαρούμενα,ΜΠΟΡΕΙΣ,δες την φωτεινή πλευρά της ζωής".ΟΧΙ,δεν μπορώ.Όταν ξέρω πως κάθε λεπτό που περνάει άνθρωποι,παιδιά,αρρωσταίνουν και πεθαίνουν σιγανά.Ά λλοι παραιτούνται απο την μάχη με τη ζωη και λυτρώνονται.Άλλοι δεν έχουν τροφή και στέγη.Και το πιο οδυνηρό ,άλλοι δεν έχουν κάποιον να τους ...