Τέταρτο ή πέμπτο τρένο που περνάει.Έχασα το μέτρημα.Ο καιρός συνεχίζει να συμβαδίζει με την διάθεσή μου.Ούτε αυτός δεν μου κάνει το χατήρι να ομορφύνει λίγο παραπάνω.Παγερός κι απόλυτος,όπως οι αποφάσεις σας.Μονάχα μερικά αχνά τιτιβήσματα πουλιών,παγιδευμένων σαν και μένα.Άνθρωπο δίπλα μου με κοιτούν και δείχνουν να ενδιαφέρονται για την παράξενη φιγούρα μου.Καλό σημάδι,δεν είμαι τελείως αόρατη ακόμη.Ξέρω,ακόμα ένα μελαγχολικό δοκίμιο σαν όλα τ'άλλα.Ντρέπομαι που δεν είμαι προτότυπη,άλλα γράφουμε ό,τι νιώθουμε σωστά?Συνωστισμός πάνω στην γέφυρα και το κρύο καλά κρατεί.Ένας,ένας κρύβεστε σαν τις ακτίνες του ηλίου.Ίσως να ξαναρθέιτε όταν κι αυτός αποφασίσει να φανεί μέσα στο γκρίζο να με ζεστάνει,σαν το δήθεν ενδιαφέρον σας.Πόση απόγνωση μπορεί να κρύφτει σε μια ψυχή,πόσο κρυγαλέα μπορεί να φωνάξει "Βοήθεια" ένα χαμόγελο.Αλλά,βλέπεις δεν έχω την πολυτέλεια να εξηγήσω και πολλά."Δεν θα σ'ακούσουν ό,τι κι αν τους πεις είναι κατα της λογικής".Ξέρεις καλά πως οι "άνθρωποι" όταν τους αφήνεις να μάθουν παραπάνω απ'τα βασικά έχουν περισσότερες πληροφορίες για να σε χτυπήσουν όταν χρειαστεί.Δεν διαθέτουν καν ένα λεπτό απ'την πολύτιμη ζωή τους για να σε βοηθήσουν.Γι'αυτό δείχνω διαφορετική.Όχι δεν είμαι σκληρή,ούτε δυνατή Ιάσονα,ούτε αστεία τίποτα,τίποτα.Απαρηγόρητη και συνηθισμένη είμαι κλασσική ψαρωμένη δεκαεξάχρονη μονίμως χαμένη."Ψάχνω την αλήθεια στ'αλκόολ και σε κάθε λέξη που γράφω αποθώντας τον φόβο της παγωμένης απομώνωσης που μ'αφήσατε να καίγομαι".Πώς αλλιώς θα κρυφτείς άμα δεν τους δείξεις το αντίθετο ακριβώς?Λίγοι ξέρουν και σχεδόν κανείς δεν εκτιμά.Κρέμομαι απο το τηλέφωνο,ίσως χτυπήσει και να'σαι εσύ!Δεν με ξέχασες τελείως έτσι?Τι ασυναρτησίες γράφω,οι περισσότεροι θα πιστέψετε ότι είμαι ακόμη μια πεσιμίστρια που της αρέσει η δυστυχία της.Όχι την σιχάθηκα,μπορεί κάποτε να φαινόταν ελκυστική,όχι πια.Τι σας νοιάζει θα πείτε?Απολύτως τίποτα απαντώ.Εξάλλου ποιός νοιάζεται πλέον για τον άλλον?Έχετε δίκιο καλύτερα μόνη.Ξεκίνησε η βροχή..χαχα..και κανείς δεν ήρθε.Τα λέμε..
Το να γράφεις, είναι φαινομενικά απλό και ακίνδυνο. Η πραγματικότητα διαφέρει κατά την γνώμη μου. Για μένα η συγγραφή ήταν κάτι οριακά ψυχοφθόρο και δύσκολο. Κάτι το οποίο λειτουργούσε σαν μια ανακύκλωση των ατυχιών της ζωής μου και των λάθος επιλογών, με μια μεγάλη δόση εφηβικών ανησυχιών που με καθιστούσαν εκνευριστικά καταθλιπτική. Κακά τα ψέματα, για να γράψεις πρέπει να είσαι ή δυστυχισμένος ή υπερβολικά χαρούμενος, και καθώς το δεύτερο δεν είναι της μοδός, κάποια δίοδο πρέπει να σκεφτούμε κι εμείς, για να σας ενοχλούμε με τα σώψυχά μας. Ναι, μην μου πεις, ξέρω. Η θλίψη, είναι ελκυστική, τα έχουμε πει αυτά και τα έχουμε εμπεδώσει, αηδιαστικά πολύ με τις επιλογές μας, εμπλεκόμενοι στο δίπολο ηδονής - οδύνης. Η προσπάθεια να ξεκινήσω πάλι, να εκφράζομαι γραπτά μου δημιουργεί τρομερό άγχος. Διαβάζοντας ό,τι έχω γράψει στο παρελθόν εντοπίζω τόσο μεγάλες διαφορές, που δεν είμαι σίγουρη αν θα μπορούσα να το αντιμετωπίσω ξανά στο μέλλον. Κάθε κείμενο, ξερνάει πάνω μου τόνους ανασφάλεια...