Να φτιάξω λάγνες του μυαλού εικόνες να χαϊδευτούμε? Να ζωγραφίσω για να κρύψω την ασχήμια στο φόντο? Να τραγουδήσω για να ξεχάσεις το θόρυβο της πόλης? Να διαλέξω λέξεις μία προς μία να ντύσω τα ψέματα? Τι ομορφιά έχουν τα δάση που δεν ανήκουν σε κανένα? Να τα κάψω κι ότι μείνει να το κάνω κωλόχαρτο? Να τα κτίσω για να μεγαλώσω το εγώ μου? Να σου χορέψω με αντάλλαγμα το κεφάλι σου? Να επινοήσω θεούς να προσκυνήσεις? Είμαι μια γενετική παραφωνία ... ένα παρά φύση λάθος ... εξωγήινο παράγοντα μια διασταύρωση γήινου είδους. Η ελεγεία του ψεύδους ... η αισθητική της καταστροφής ... η σοφία του μηδενός ... ρθει η αναγέννηση του πλανήτη θα «μετά την καταστροφή του αυτό και φροντίζω εγώ γι'αυτό! Αγαπώ να σκοτώνω, μου φέρνει κέρδος και ικανοποίηση, καμιά φορά τρωω τα θύματα μου. Κλάψε να σου σκουπίσω τα δάκρυα! Ονειρέψου να σε ξυπνήσω! Υποτάξου να σε γαμήσω! Αρνήσου να σε βιάσω! Ζήσε να σε σκοτώσω! Κοιτώ ψηλά, είμαι άνθρωπος! Στόχος μου να κοιτώ από ψηλά, να γίνω θεός .... έστω για λίγο, να σκορπάω την καταστροφή από το ρετιρέ μου! Η εξουσία είναι η ουσία που με φτιάχνει ... Ένα τσίρκο με φοβισμένα ζώα ... κτυπώ το μαστίγιο μου κι ο βασιλιάς της ζούγκλας υποκλίνεται ... το κοινό χειροκροτεί ... υ.γ Δεν είναι όλες οι κατσαρίδες ίδιες, μια κατσαρίδα που αυτοκτονεί είναι μια καλή κατσαρίδα! .. .. ..
Το να γράφεις, είναι φαινομενικά απλό και ακίνδυνο. Η πραγματικότητα διαφέρει κατά την γνώμη μου. Για μένα η συγγραφή ήταν κάτι οριακά ψυχοφθόρο και δύσκολο. Κάτι το οποίο λειτουργούσε σαν μια ανακύκλωση των ατυχιών της ζωής μου και των λάθος επιλογών, με μια μεγάλη δόση εφηβικών ανησυχιών που με καθιστούσαν εκνευριστικά καταθλιπτική. Κακά τα ψέματα, για να γράψεις πρέπει να είσαι ή δυστυχισμένος ή υπερβολικά χαρούμενος, και καθώς το δεύτερο δεν είναι της μοδός, κάποια δίοδο πρέπει να σκεφτούμε κι εμείς, για να σας ενοχλούμε με τα σώψυχά μας. Ναι, μην μου πεις, ξέρω. Η θλίψη, είναι ελκυστική, τα έχουμε πει αυτά και τα έχουμε εμπεδώσει, αηδιαστικά πολύ με τις επιλογές μας, εμπλεκόμενοι στο δίπολο ηδονής - οδύνης. Η προσπάθεια να ξεκινήσω πάλι, να εκφράζομαι γραπτά μου δημιουργεί τρομερό άγχος. Διαβάζοντας ό,τι έχω γράψει στο παρελθόν εντοπίζω τόσο μεγάλες διαφορές, που δεν είμαι σίγουρη αν θα μπορούσα να το αντιμετωπίσω ξανά στο μέλλον. Κάθε κείμενο, ξερνάει πάνω μου τόνους ανασφάλεια...