Τελικά τίποτα δεν κρατάει για πάντα έτσι?Κανένας δεν μένει δίπλα μας ως το "τέλος"..Το θέμα είναι τι τους κάνει να απομακρύνονται απο κοντά μας..Οι άνθρωποι,οι σκέψεις,τα υλικά αγαθά(αναμενόμενο)στην περιπτωσή μου ο οίστρος..
Γιατί δεν μπορώ να γράψω πια?Δηλαδή δεν αξίζω να ακούσω την Ιωάννα να μου πει πόσο περήφανη είναι για μενα..Γεμίζω λύπη αλλά το ταλέντο που πήγε?Πέταξε κι'αυτό μαζί με την περηφάνια της Ιωάννας ή με εγγατέλειψε μαζί με εκείνον?Όχι δεν ήταν αυτός εγώ ήμουν αλλά πώς ήμουν..
Νόμιζα πως είχα γυρίσει όμως έμεινα πάλι στην θάλασσα..
Η αγάπη όμως χάνεται?Εξαφανίζεται μαζί μ'αυτούς ή μένει πιστή Πηνελόπη να τους περιμένει και να μας συντροφεύει όταν το τσιγάρο και τα δάκρυα γίνονται οι καλύτεροι μας φίλοι?Όταν το χθές απέχει ελάχιστα απ'το τώρα και δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι την παρουσία του δίπλα μας για να σταματήσει ο πόνος.Αν όμως η αγάπη εξαφανίζεται γιατί να υπάρχουν οι ανθρώπινες σχέσεις για να δίνεσαι σε κάτι το οποίο είναι περιστασιακό?Γιατί να γράφονται ποιήματα γι'αυτήν?Τραγούδια,graffiti,διαφημήσεις,σίριαλ,πίνακες τα πάντα την διαφημίζουν και την θεοποιούν όμως πού βρίσκεται?Μήπως η αγάπη είναι πια ένα προιόν προς πώληση?Και αν ναί που στο καλό την αγοράζουν να σας πάρω μπόλικη να μην μ'αφήνεται άλλο μόνη μου..
Από την μια η μοναξιά βολεύει..Ξέρεις κάνεις ό,τι θέλεις όπως το θες,της λες ό,τι σου κατέβει όμως αυτή είναι πιστή.Δεν σε χλευάζει,συμφωνεί πάντα μαζί σου και στην τελική η μοναξιά είναι ο ίδιος σου ο εαυτός.
Πόσα χαμόγελα που χαρίζονται απλόχερα είναι ψεύτικα.Το ζώ αυτό..Χαμογελάω κι ας ποναέι.Ή μήπως το χω δει κάπως "Καταθληπτικιά απ'τη φύση μου?"
Πφφ μήπως τελικά είμαστε λίγο πολύ όλοι Drama Queens and Kings?Δεν ξέρω πάντως αυτό νιώθω συνεχώς αυτές τις μέρες..
Τέλος,αναρωτιέμαι θα γυρίσουν ποτέ πίσω?Πόσο αξίζει να προσπαθήσω γι'αυτούς που για'μενα δεν το καναν.Αξίζει να κάνεις τα πάντα για να μην σε αντικαταστήσουν?Γενικότερα αξίζει να δώσεις το "είναι" σου για το μεγαλύτερο προιόν εμπορίου?